Sevgilim sabahın erkenini seviyor,
ben geceyi ve esmerliğini onun,
o doruklan seviyor, korkuyor bundan
ben rüzgârla buluşan tepeyi, tuhaflığı,
ona bir yeşil gülümsüyor,
ben, hayatı delice sevdiysem nasıl,
diyorum, seni de öyle.
O kendi boşluğunda oyalanan günlerde
canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor,
ben göğe bakıyorum geceden,
kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim
diyorum, yanında,
o sabahlan eğilip öpüyor denizi.
Çıplağın çıplağımda, rüzgânn dağımda okun,
esmerliğin gecemde, öyle kal.
“Bulutlara bak, gidiyorlar, hızla” diyorsun,
yağmur bir yalıyor yüzümü,
bir duruyor. Sabahlan eğilip yüzüme
öpüşün geçiyor bir, bir duruyor aklım.
Su ve rüzgâr, dağ ve doruk, sonsuz hepsi,
oysa camdaki sardunya gibi üşür
bana biçtiğin ömür, ölüm geliyor aklıma bir
bir, çıplağın çıplağımda.
Rüzgânn dağımda olsun esmerliğin gecemde
öyle kal, sana sonsuz sanldığımda.
BİRHAN KESKİN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder